عیدانه
عید سعید رمضان را به مردم افغانستان تبریک نمی گویم؛ زیرا تا به حال هرچه زور زدم، ندانستم که مردم کیست یا چیست؟
مجبورم این عید را به مقامات صالحه، مالیه و خالیۀ دولت تبریک نگویم زیرا آنان غیر از انتفاد و پشنهاد سازنده، هیچ گونه تبریکی را نمی پذیرند.
دور از چشم شورای عالی صلح، چند بوتل مولتی ویتامین عیدانه را به اهل و اولاد جلالتماب ابوجهل فرستادم ، اما بوتل ها را با یک خروار اخطار برایم مسترد کردند و گفتند که "بوتل ها را بده به اعضای پارلمان تان .اشتکای ما روز تا بیگاه چوشک چوشک خون می خورند، ویتامین و شیرینی به صحت شان مضراست."
ببخشایید، ننوشتم: عید بر عاشقان مبارک باد! چون نمی دانم کسی فرصت و حوصلۀ عاشق شدن و عاشق ماندن را دارد یانه؟
در آخر داستان بعد از ایلک کردن و غربال کردن اقشار و طبقات مختلف ماند و ماند یاران فیس بوکی، دوستان وبلاگی و همدلان فرهنگی. با خلوص بی پایان، ایام بر شما مبارک باد!