آرزوی نوروزی

 هرروز تان نوروز، نوروز تان پیروز. به گمانم این شعار سیاسی، تراوش ذوق کسانی است، که می خواهند تمام سال هفت میوه بخورند و سبزی چلو بنوشند. برای ما نوروز یک روز است، آن هم می رود پشت کارش، ما می مانیم با یک سال و 364 روزش. پس به اجازۀ جلالتماب جمشید خان و اعضای دربارش، باقیماندۀ سال نو و بهار نو را به ملت  سمنک پرور مان تبریک می گوییم.

از آن جایی که در پایتخت و دیگر شهر های قلب آسیا، سگ های بی پدر و بی خانه بی شمارند، از اوضاع و احوال کشور احترامانه تقاضا می کنیم تا امسال به گونه یی نباشد که بازهم سگ صاحبش را گم کند.

آرزومندیم در بهار پیشرو، میلۀ شاخه بُری جای جشن کله بُری را بگیرد و درعوض زیر خاک کردن سر مردم، ریشۀ درخت را به خاک بسپارند.

اگر در سال 1390 پروژۀ واکسین «گوش و بینی برُی» از جانب «انجمن طبیبان پشمستان» متوقف نشود، می ترسم که پزشکان گوش و گلو بینی، بروند دنبال قازچرانی و به صف کارگران بدون مرز بپیوندد.

از «برادران تروریست مسلح نیروهای مخالف افراد نامعلوم دشمنان ناراضی افغانستان» دعوت می کنیم که در سال نو، قانون اساسی افغانستان، اعلامیۀ جهانی حقوق بشر و مصوبات تمام کنوانسیون های جهانی را مانند پنج گنج ـ بهتر از اعضای دولت ـ خط به خط فراگیرند و با پذیرش بی قبدو شرط آن ها، هرچه زودتر سلاح و مهمات شان را به وزارت امور زنان بسپارند و  پشم های اضافی شان را به ریاست صادرات قره قل. خواهشمندیم خودشان نیز بعد از غسل کامل درهوتل انترکانتیننتال، به مهمانخانۀ سرینا تشریف بیاورند. بدو شک این کارشان سبب رضای جامعۀ جهانی وخشنودی ارگ جمهوری خواهد شد و پاداش انگلیسی کمایی خواهند کرد.

در سال نو هجری شمسی قمری میلادی، از شخصیت های محترم هراس افگن تقاضا می کنیم پیش از آن که روده های عزیز شان را فدای جنرال حمیدگل کنند و به وصال ملادادالله برسند، یک بار خودشان را معاینه کنند تا خدانخواسته دیوانه نباشند. در غیرآن بعد از دستگیری رها خواهند شد، آن گاه حق شکایت را ندارند؛ زیرا دستگاه هوشیار شناسی حکومت ثابت کرده است که انتحار کننده گان پیش از اجرای حمله، آدم های هوشیار و با منطق هستند.

خوشحالیم که هواشناسان جامعۀ جهانی مانند گذشته پیشبینی کرده اند که در سال پیشرو، برف جنگ و باران خشونت بیشتر خواهد بارید که بدون شک برای حاصلات زیرزمینی مفید خواهد بود.

در سال های گذشته مزۀ چربوکراسی، دمبوکراسی و سوته کراسی را چشیدیم، خداکند امسال با پشموکراسی درگیر نشویم.

برای پاک سازی جاده های افغانستان از وجود مشت های گره زده ودهن های کف کرده، آرزومندیم امسال در کنار مجلس نماینده گان برنده (مهمانخانۀ ملت)، پارلمان وکیلان بازنده (بالاخانۀ ملت) نیز ایجاد شود تا هیچ وطنپرستی بیکار نماند.

برای ارجگذاری به نوروز باستان از تمام زبانشناسان و حروف شناسان کشور خواهشمندیم که بیدرنگ حرف های « م. ر. د. م» را از الفبای زبان بردارند تا هم دولت و هم مردم؛ از شر «مردم» نجات یابند.

از کله های متفکر امریکایی و از کسانی که با سفر های غیر منتظره شان، ما را منتظر نگه می دارند، تمنا می بریم تا بگذارند امسال ملت تکتیک پرور مان از نبود استراتیژی بمیرد تا دست کم بتوانیم در چهار راهی انصاری زنده و راحت قدم بزنیم.

در سال نو از واژۀ سرگردان «نتیجه» و تمام ترکیبات و عباراتی که «نتیجه» در آن به کار رفته است، می خواهیم تا از وطن ما خارج شوند و بیش از این سبب بدنامی دولت و گمراهی مردم نشوند.

آرزومندیم از برکت سال 1390 طرفداران اکثریت و اقلیت تنبان همدیگر را نکشند و شهروند و تبعه، بیضۀ همدیگر را نبرّند.

خدا روز بد را نیاورد که امسال بازهم ـ مانند سال گذشته در بامیان ـ خری بیاید وبه پاس خدمات شایسته اش در امور آبرسانی مدال صداقت و تحسین نامه را از مردم به دست آورد.

با این همه خوش باوری های سال نو، یک باور ترو تازۀ دیگر هم داریم که الحمدالله امسال با آمدن شورای عالی صلح، صلح دایمی به سالون کنفرانس های مطبوعاتی باز خواهد گشت.

در فرجام تبریکی، از مردم سخن پرور ( شریف، نجیب، غیور، مجاهد و سربلند نگفتم، برای آن که انتخابات گذشته) افغانستان، می خواهیم که به افتخار سال نو، یک «گوش تکانی» محکم بکنند تا در جریان سال، سوراخی برای شنیدن لاف های دولتی و پتاق های حکومتی داشته باشند.